Jæja, þá er orðið dálítið liðið síðan seinast. Aðal ástæða þess er að ég missti nettenginuna heima. Fallega tölvan mín er ofsalega lasin og tók upp á því að fara að senda SPAM út um allt, sem varð til þess að Cablecom sagði hingað og ekki lengra (eftir röð viðvaranna) og lokaði fyrir netið hjá okkur. Heldur dramatískt.

Annars er bara búið að vera brjálað að gera. Field Projectið er í fullum gangi og fer að koma að mid-report skilum í þessari viku. Og þrátt fyrir að hafa lent með afar óákjósanlegu fólki í hóp (með áherslu á AAAAFAR!), þá tókst okkur samt að halda þennan líka gríðarlega vel heppnaða fyrirlestur fyrir Credit Suisse fólk í seinustu viku. Væntanlega sökum þess að flest af þessu óákjósanlega fólki hélt sig til hlés. THANK GOD. Allavega, þá var okkur tilkynnt að Credit Suisse í Zurich hefði frétt af verkefninu okkar og væri voða spennt fyrir því. Þannig að á loka kynningunni okkar í mai, þá verða það ekki bara Lugano Credit Suisse fólk heldur ætlar CS í Zurich líka ad senda eitthvað að sínu fólki til hlusta á niðurstöðurnar okkar. Jæks, ekki beint verið að minnka pressuna á þessum enda.

Páskunum var síðan eitt í Barcelona með þeim Kaupmannahafnar Sólveigu og Maike og var það allt saman hið skemmtilegasta. Veðrið kannski ekki uppá sitt allra besta á þeim tíma en Barcelona engu að síður massa borg. Mæli með henni. Við fórum meðal annars að sjá ansi magnaða sýningu sem hefur verið á flakki um heiminn, The Bodies exhibition. Mannslíkaminn á display og alvöru lík notuð. Frekar magnað. Við Sólveig notuðum líka tækifærið og eyddum degi í Milan og skoðuðum líka Lugano, sigldum á vatninu, “klifum” St. Salvatore o.s.frv., þar sem við höfðum tvo daga hér áður en ferðinni var heitið til Spánar. Aldeilis ljúft að hitta þessa CBS ljúflinga aftur.

Og síðan er hún Hildur mín Rut á leiðinni í heimsókn á sunnudaginn! Og ætlum við jafnvel að reyna að skella okkur til Rómar. Kíkja á Colloseum og Vatikanið og sona. Ekki slæmt það. Alveg að fíla þessar íslendinga heimsóknir til Lugano! Hint hint.

Annars miðar ritgerðinni minni eitthvað hægt áfram. Sýnist á öllu að hún verði bara alfarið unnin á Íslandinu....í atvinnuleysinu! Boohoo og thumbs down fyrir því.

Svo er ég bara með ólíkindum andlaus og ekki upp á mitt besta í blogginu þessa dagana. Brjálað að gera og styttist óðum í heimkomu svo ekki reikna með neinni ofvirkni hér á þessari síðu í bráð.....

EN mér finnst fátt skemmtilegra en að heyra fréttir af krúttulegu Íslendingunum mínum svo verið nú dugleg að kommenta og segja mér lífssögur frá klakanum.

Lifið heil.

Gud minn godur

svartsyni 1
svartsyni 2
svartsyni 3
svartsyni 4

...langt sidan eg hef sed slika röd gledifretta og thad allt a einum degi. Mbl menn voru hressir i dag.

Úff þetta var erfið nótt. Sofnaði loksins klukkan fimm...eftir klukkutíma lestur og tveggja tíma Nágranna gláp. Vaknaði síðan náttlega ekki fyrr en kl ellefu, rétt í tæka tíð fyrir hann Larry minn King á CNN. Saknaði hans þessa mánuði sem ég var fjarri Lugano. Clinton vs. Obama er reyndar eilífðarumræðuefni hjá honum núna, en hann heldur samt áfram að vera töffari...með axlabönd. Tók rölt í bænum í tilefni þess að rigningin hafði látið sig hverfa og afrekaði síðan að klára þetta blessaða Thesis Proposal mitt. Loksins. Fer síðan á fund með Snehota, supervæsorum mínum, á mánudaginn þar sem hann segir mér hvað honum finnst um þessa tillögu mína.

Var svo ánægð eftir lestur næturinnar að nú bíð ég spennt eftir næstu bók Vikas Swarup, Six Suspects, sem á að koma út í júlí. Í júlí er reyndar planið að vera á kafi í ritgerðarskrifum, en Vikas Swarup fær nú samt leyfi til að stytta mér stundir, svona inn á milli.

Þetta svefnmynstur mitt er aðeins farið að verða þreytandi núna. Orðin regla að ég sofna á skikkanlegum tíma, vakna siðan eftir eins til tveggja tíma svefn og þá er ekki aftur snúið, ekki sjens af festa svefn í bráð. Afrekaði það núna í andvökunni að klára loksins Viltu vinna milljarð, bók sem ég byrjaði á fyrir ca ári síðan. Fín bók. Skil ekkert í mér að hafa ekki klárað hana fyrr. Þar sem ég þori ekki að kveikja á TV-inu af ótta við að vekja léttsvæfa meðleigjandann, þá sé bara fram á plögga headphones í tölvuna og taka Nágranna maraþon á þetta. Scottie að deyja og allt í rugli maður! Thank god for Neighbours.

Kirkjugarðar

Það er bara eitthvað við þá. Friðsælir og fallegir.

Ekki beint hughreystandi....

þegar mbl.is segir mér að ekkert vit sé í að flytja til Íslands á þessum síðustu og verstu tímum.

Hvað sem þú gerir, haltu þig fjarri heimahögum. Sem stendur ert þú ekki velkomin hér. Flakkaðu um heiminn, týndu niður móðurmálinu, misstu öll tengsl við landann ef þess krefur, safnaðu námslánum; en umfram allt sýndu þolinmæði. Við munum svo hafa samband þegar við höfum séð villu okkar vega og farið að snúa við blaðinu.
Kv, Landið þitt.

Gawd, hversu niðurdrepandi er þetta ástand?! Mjög, er svarið.

Þetta gerir lítið til að afsanna þá staðreynd að Ísland er klárlega ekki besta land í heimi. Vona það séu fáir þarna úti sem ennþá lifa í þeim ljúfa blekkingaheimi.

Ææ, en leiðinlegt

Svo þetta var ástandið á Íslandi í dag:




Á sama tíma hinum megin við hafið:





Frábær Sunnudagur í 25 stiga hita, múhaha!

Jealous, much?

Suit up!

Svo dagurinn í dag fór ekki alveg eins og á horfðist. Hafði hugsað mér að vakna kl níu og koma mér út á labb (The lab, fyrir þá sem ekki skilja... aðstaða okkar mastersnema fyrir göfugar jafnt sem ógöfugar pælingar)og tölvast eitthvað þar fram eftir degi. Þurfti að semja thesis proposal fyrir hann Prof. Snehota minn, sem hefur samþykkt að súpervæsa ritgerðina mína, búa til Cover letter fyrir atvinnu umsóknir, senda email hingað og þangað, prenta út haug af stöffi, lesa upplýingar frá Credit Suisse og undirbúa mig fyrir Kick-off fundinn sem er á fimmtudaginn....og svona mætti lengi telja. Var sumsé með fullbókaðan dag í huganum. Sá fyrsti í langan tíma.

Nema hvað, ég byrja daginn á því að slökkva á vekjaraklukkunni kl. níu, leggja höfuðið aftur á koddan og fá mér smá lúr. Svona eins og þriggja tíma lúr. Hvað? Það þarf smá aðlögunartíma til að koma sé úr frí gírnum. Vakna klukkan tólf og kem mér í gang, tilbúin í harkið, enda útúr sofin. Sé þá email frá einni úr CS hópnum mínum, þar sem hún er að brýna fyrir okkur klæðaburð okkar á yfirvofandi fundi með Credit Suisse fólkinu í vikunni. Þetta hafði víst eitthvað verið tekið fyrir hér á fyrsta fundinum útí skóla með prófessorum og nemendum, sem ég náttlega missti af sökum ferðaóhappadagsins mikla, sem gerði það að verkum að ég mætti til landsins tveimur dögum síðar plan mitt sagði til um.

Þessi stelpa var greinilega eitthvað að hafa áhyggjur af því að við mundum mæta eins og einhver ómenni á þennan fund vildi helst bara að yrðum öll í stíl. "Eins og alvöru teimi". Very Professional Business Suit voru orð dagsins. Professional Business Suit!! Einmitt. Ég er einmitt svona dragtarkona eins og flestir vita og því hljómaði þetta bara eins og rósarblaðavindur í eyrum mér, þar sem skápar mínir eru barmafullir af business drögtum. Business drögtum, brúðkaupsdrögtum, skóla drögtum, work-out drögtum. Bara name it. Dragtir dragtir dragtir. Það er ég. Tæplega.

Nei ég var svo tæp á þessari vigt þegar ég pakkaði niður fyrir þessa ferð að ég er ekki einusinni með eitt par af háhæluðum skóm með mér. Stuttermabolir, gallabuxur og skærar joggingpeysur er uppistaða fataskápsins þessa önnina....enda átti þetta að vera utlimate casual önnin mín! Hvað varð um þau plön?? Stuttbuxur og bleikir sumarkjólar ég mun sakna ykkar. Ég var greinilega ekki að átta mig á að þetta verkefni yrði svona fullorðins.

Þessi líka svakalegi, og sem átti að vera afkastamikli, vinnudagur var því blásinn af í skyndi og skörp beygja tekin til hægri oní bæ í leit af business suit!

Mér finnst gaman að versla föt, en að versla föt sem drepa glaða sálu mína er minna skemmtilegt. Ég endaði að sjálfsögðu í H&M þar sem ég lagði mig alla fram við að reyna að finna eitthvað þolanlegt, sem ég mögulega gæti notað við einhver önnur tækifæri heldur en í samskiptum mínum við Credit Suisse fólk. Má segja að það hafi tekist af vissu leyti. Allavega verð ég heitasta gellan í jarðarfarapartýum næstu ára, svo mikið er víst. Svart, hrikalega svart plein dress. Öskrar það ekki "fagmaður"? Ég ætla rétt að vona það, því ég var farin að sjá eftir því að hafa ekki gripið flugfreyju júniformið með mér út. Útiloka ekki að svo hefði farið hefðu þessar aðstæður svo mikið sem hvarflað að mér.

Flugfreyjubúningur uppfyllir öll þau skilyrði sem prófessional galli gæti mögulega þurft að uppfylla...enda fyrir löngu búið að sjúga allt kúl úr því átfitti. Klúturinn hefði svo bara verið svona hress punktur yfir i-ið.

Jæja, verður gaman að sjá hvernig hitt liðið dressar sig upp. Þau verða bara að láta sig hafa það þótt ég verði ekki eins og spýtt út úr nösinni á þeim á þessm fundi (sem ég veit svosem ekkert um). Þetta voru aldeilis nógu dramatísk fatakaup fyrir mig, án þess að ég fari að bæta gráu ofan á svart með því að láta stjórnast af hugmyndum austurevrópskra kvenskörunga um hvað sé inni og hvað sé úti í heimi fata og stílisera mig í takt við þá staðla. Það hefði nú alveg gert útslagið.

Mér á eftir að líða eins og einhverju nafnlausu skrifstofudýri í þessum galla, en svona er víst lífið að loknum skóla hjá okkur fullorðins bransafólkinu. Það er ekki hver þú ert sem blívar. Nei krakkar mínir, það er hvað þú ert sem skiptir máli.

Heyrðu, og eigum við eitthvað að ræða þennan hrylling sem þið senduð áfram í Eurovision?!!! Nei hélt ekki.

Lugano að vetrarlagi

Ungfrú Sigurrós er í skýjunum yfir nýju myndavélinni sinni :D

Og lífið heldur víst áfram eftir skiptinemann!

Who knew?

Þá er ég mætt aftur til Lugano, efti tveggja MÁNAÐA dvöl heima, sem nú kannski heldur mikið Ísland í dag fyrir minn smekk. Sérstaklega þegar tekið er tillit til þess að það kom beint í framhaldi af fjögurra mánaða...tja....dirfist ég segja.... "leik-skóla"?! Allavega var "leikur" orð dagsins....vikunnar og já jafvel ársins, í þeirri annars ótrúlega skemmtilegu dvöl í draumaborginni Köben. Það verður að viðurkennast. En ekkert nema gott um það að segja því að þrátt fyrir algjört lágmarkserfiði af minni hálfu, þegar kom að náminu, þá náði nú daman samt öllum sínum áföngum.

Við (og þá meina ég sá trúarhópur sem CBS skiptinemar eru) stóðum í þeirri trú langt framan af önninni að það væri að öllum líkindum í andstöðu við skólareglur að fella okkur, þessi grey í skiptinámi, því endurtektarpróf fyrir svona glób trotters væru klárlega ekki það sniðugasta. Eða það héldum við allavegana. Þar til fólk fór að falla. Haha. Það voru nú ekki margir sem lentu í þeim fjanda en nokkrir þó og votta ég þeim mína dýpstu samúð. Ef eitthvað réttlæti ríkti í þessum heimi þá hefðum við sko öll átt að falla...og falla hart! Vildu samt flestir meina að fall væri lítill fórnarskostnaður; hefði allt saman verið þess virði. Sem segir nú sitt um ástríðu fólks á þessari skiptinema upplifun í CBS mundi ég segja.

Hér í Lugano byrjar þetta allt hálf rólega þessa önnina, þar sem ég verð að öllum líkindum ekki í neinum tímum, heldur bara í s.k. Field Prjoject og svo ritgerðapælingum.

Ég er komin í hóp í þessu lokaverkefni og fengum við úthlutað verkefni fyrir Credit Suisse, sem ætti að vera spennandi. Risa fyrirtæki og allt það. Fyrsti kick-off meeting verður núna á fimmtudaginn með forsvarsmönnum Credit Suisse og þá fáum við væntanlega að vita meira um hvernig þetta á allt saman að ganga fyrir sig. Hlakka til. Langar að farað kýla á þetta! Finn legusár vera að myndast eftir allan þennan tíma liggjandi í aðgerðarleysi!

Ferðin hingað út gekk heldur brösulega fyrir sig og hefði ég kannski átt að væla aðeins meira undan því hvað það væri leiðinlegt að ferðast hingað einsamall (Flug frá kef., millilending í köben, bið heila eilífð á vellinum þar, tékka aftur inn, meiri bið, flug til mílanó, bið og bið og bið eftir rútunni, klukkutíma keyrsla til Lugano og síðan tölt með ógeðismikinn farangur þaðan og heim í íbúð....búhú, ég veit.). Aha, lífið ákvað semsagt að kenna mér lexíu með því að sýna fram á hversu miiikið verra þetta ferðalag gæti nú raunverulega orðið!

Já það hófst semsagt á yfirvigt í Keflavík. Frábært. Er nú orðin nokkuð sjóuð í þessum yfirvigtum en taldi mig nokkuð seif að þurfa ekki að borga á útleið. First time for everything i guess. Þúsund kall á hvert kíló og þá meinum við hvert kíló hjá því ágæta fólki hjá ICELAND EXPRESS. Sjö kíló, sjö þúsund kall. Frábært. Verðgildi flugmiðans byrjar að hækka.

Flugið er fínt. Ekki ský á himni. Prísa mig sæla að hafa ekki lent í einum af þessum hressu snjórstormum sem drápu allt flug á Íslandi í vetur. Fljúgum í þrjú korter þegar vélinni er snúið við og lennt aftur í Keflavík. Tæknilegir erfiðleikar. Frábært. Endar í tíu tíma bið á keflavík! Er að sjálfsögðu löööngu búin að missa af tengifluginu mínu til Milan á þessum tímapunkti. Verðgildi flugmiðans hækkar enn. Lendi að lokum tíu um kvöldið í köben og fer þá beint í björgunaraðgerðarmót við að reyna að redda nýjum flugmiða til Milan. Sólveig gerðist bjargvættur minn og hýsir mig í tvær nætur. Jákvæði punkturinn: Ég fékk extra köben út úr þessu öllu saman, sem er nú aldrei slæmt.

Lugano er róleg að vanda og ekki bætir úr skák að mínar tvær bestu Lugano vinkonur eru fjarverandi þessa önnina. Snökt snökt. Svo ég er farin að láta mig hlakka aaansi mikið til yfirvofandi Barcelona ferðar sem er á dagskrá um páskana með CBS dömunum Svanevej-Sólveigu og Bjórmeðskinku-Maike.

Og svona að lokum, þá vil ég deila með ykkur mynd af annars ljómandi bakka af eggjum sem ég keypti í Migros hér í vikunni. Veit ekki alveg hvað mér á að finnast um þetta fjaðrahaf þarna í miðjunni. Allavega tók ég þá ákvörðun að ekki skildi kannað hvaða kjúklinga fósturleyfar leyndust á bak við þessa veggi...jæks.

Nýjar myndir!

Stokkhólmur
Tallin
Rússland

Rússkí

Loks komin heim frá Rússlandsreisunni minni og sjandan verið jafn fegin að hafa fæðst í V-Evr. Magnað að hafa farið á þessar slóðir en held samt að þetta sé ferðalag sem verði aðeins farið í einu sinni á ævinni.

Seinasta mánudag var tekið flug frá köben til stokkhólms þar sem einum degi var varið í bæjarrölt í isköldum en mjög krúttlegum miðbænum. Um kvöldið var svo tekin bátur yfir til Tallin í Eistlandi. Tallin var ágæt en mun minni ég bjóst við og ekki svo mikið um að vera. Þar fékk maður fyrst nasaþefinn af því að vera kominn til austur-Evr.

Eftir að hafa eitt deginum í Tallin var tekin Rúta yfir til St. Pétursborgar í Rússlandi. Tók um þrjá tíma af bið á landamærunum og endalausu passporta og visa tékki áður en okkur var hleypt í gegn. Vorum því mætt um fjögur um nóttina upp á hótelið og vöknuð fyrir allar aldir daginn eftir til að fara í sightseeing um borgina. Fórum meðal annars á 'Hermitage' safnið sem er eitt af ef ekki bara það stærsta í heiminum og kíktum líka á rússneska ballettflokkinn. Kuldinn í St. Pétursborg ætlaði mig að drepa! Man ekki eftir að hafa verið jafn kalt um ævina.

Næsti bær var svo Moskva, sem mér fannst jafnvel skemmtilegri en St. Pétursborg. Þar fórum við m.a. á risa stóran minjagripamarkað, skoðuðum rauða torgið og Kremlin ásamt grafhýsi Lenins, sem var frekar fríkað. Þar liggur kallinn bara uppstoppaður í glerkistu fyrir alla að sjá....

Prufuðum meirað segja að kíkja á rússneskan skemmtistað þarna í Moskvu. Það var mjög spes upplifun. Doldið eins og Kaffibarinn á sínu alversta kvöldi.

Frá Moskvu tókum við næturlest yfir til Helskini í Finnlandi og þvílíkur léttir að stíga út úr lestinni þar. Rússland tók á, og það birti yfir öllum hópnum þegar við lokst mættum aftur til Skandinavíu...þar sem fólk talar ensku og meira segja brosir stöku sinnum.

Rússneskt fólk er dapurt og þungt. Afgreiðslufólk er yfirmáta dónalegt og merkilegt hvað stór hluti þjóðarinnar lyktar ótrúlega illa. Maturinn þar er ekki góður, og nú er ég nú ekki þekkt fyrir að vera matvönd, og ósveigjanleikinn og stífnin í þessu þjóðfélagi með ólíkindum. Þetta væri kannski allt ásættanlegt ef veðurfarið væri skaplegt en neiiii....Ég var klædd í öll fötin mín þessa viku og er enn að vinna í því að ná upp hita.

En stórmerklegt ferðalag engu að síður og kannski aðallega arkitektúrinn og byggingarnar sem standa uppúr. En ég þakka Guði fyrir að hafa ekki fæðst í Rússlandi.

Reyni svo að henda inn nokkrum myndum á næstu dögum.

Oslo mini-cruise

Osló er ÆÐI! Og bátsferðin snilldin ein :)


Sumir ákváðu að skella sér í pottinn, þó ekki ég.


Litla kátetan okkar var yfirtekin af yfirmáta frönsku fólki á tímabili


Á listasafni í Osló, þar sem við sáum m.a. hið fræga "Óp". Þá veit ég að það hefur semsagt fundist aftur eftir ránið þarna forðum daga....


Höfnin í Osló


Í góða veðrinu á T.G.I Friday´s, downtown Osló


Að nálgast Osló


"Skemmtilegt" skipaútsýni


Litlu amerísku börnin okkar og húsfélagar voru hressir og vildu hópknús sem ekkert gekk að flýja undan.


Annar húsfélagi hér á ferð. Ég og hin þýska og stórskemmtilega Maike, sem talaði ekki um annað en Titanic og Atlashafsísjaka á leið okkar um höfin...


Enn aðrir Svanevej húsfélagar. Hin ítalska Gaia og hin íslenska Sólveig, á leið í lestina.


Uppstilling fyrir framan 7seas veitingastaðinn á skipinu. Hlaðborð þar bæði kvöldin þar sem kenndi ýmislegs íslensks að grasa, s.s. sviðasultu og saltkjöts og baunastöppu.


Höllin í Osló


Að ná áttum eftir góðan eftirmiðdagslúr




Maike og Gaia ásamt hinum alræmda sjávarpáfagauki, lukkudýri skipsins.


Holmenkollen! Var það ekki eitthvað Spaugstofudjók?

Trick or treat?

Ég legg til að Íslendingar pakki öskudeginum niður og taki upp Halloween í staðin! Hvílík dæmalaus skemmtilegheit :)

Gott eða Grikk?....Gæti gengið.

Wunderbar!

Fékk þau Jones og Briem í heimsókn til mín síðasta fimmtudag. Heldur betur hressilegt. Dagskráin var þétt í þessu fjögurra daga stoppi þeirra og var túristast, verslað og djammað...ekki endilega í þessari röð. Á föstudagskvöldið var farið á Kulörbar sem eitt sinn var mér kær, en hef ég nú snarlega skipt um skoðun. Stóra kápumálið kom nefnilega upp umrætt kvöld þar sem starfsfólki fatahengisins tókst að týna nýju kápunni og sendu mig út í frostuga kaupmannarhafnarnóttina á stuttum kjólnum einum fata. Málið er enn óleyst. Annars voru þau bara hin prúðustu þau Briem og Jones og með söknuði í hjarta sem ég kvaddi þau á Amagerbro lestarstöðinni þegar leiðir okkar skildust. Tími fyrir mig að snúa aftur í ghettóið þar sem ég er best geymd og tími fyrir þau að snúa aftur heim til föðurlandsins.

Uppgötva svo í gærkvöldi að þau höfðu í misgripum pakkað skóladagbókinni minni niður og flutt hana með sér til Íslands, sem var sérdeilis óhentugt fyrir mig þar sem LÍF mitt er í þessari bók og ég er algjörlega lömuð án hennar. Missti af enn einum tímanum í morgun sökum þessa og vona að hún sé nú í þessum töluðu orðum einhverstaðar yfir atlashafinu á ljóshraða á leiðinni aftur til mín. Annars get ég bara pakkað niður og farið heim.

Úff, ritgerðarskrif í dag, Halloween partý á morgun og Oslo-krús á föstudaginn. Það rofa ekkert til í dagskránni hér.

Fyrsta próf gefur manni ýmsar visbendingar

....svona að öllu jöfnu.

Mjög reglulega fæ ég þessa spurningu: "Og hvernig gengur svo skólinn?". Þetta er ekki einungis með leiðinlegri spurningum sem ég fæ heldur er þetta líka sú spurning sem ég á aldrei svar við. Það virðist þó sjaldnast stoppa fólk í að spyrja og poppar þessi spurning iðulega upp með reglulegu millibili, þar til ég hef látið það eftir viðkomandi að gefa einhversskonar svar."Gengur bara fínt", virðist vera vinsælast. Ok, ég veit ekki hvernig skólinn gengur. Ég hef í alvöruni ekki hugmynd um hvernig ég er stödd, hvort ég sé raunverulega að skilja eitthvað, hvort mér sé að ganga vel eða hvort ég sé yfirhöfuð bara alveg í ruglinu með þetta allt saman. Ég bara les einhverjar bækur, mæti svo í misgóða fyrirlestra þar sem mis góðir kennarar tala út frá misgóðum glærum um sína túlkun á því sem ég var að lesa. Ef að ég skil hvað kennarinn er að segja, get ég þá svarað því að skólinn gangi bara framúrskarandi vel hjá mér? Nei, hélt ekki. Það er nefninlega ekki fyrr en maður tekur sitt fyrsta próf í nýjum skóla að maður getur myndað sér óljósa hugmynd um það hvernig manni sé að ganga. Og það var einmitt það sem ég gerði dag. Fyrsta prófið mitt í CBS. Been there done that.

Klukkan níu í morgun var þreytt lokapróf í "International negotiations and dispute resolution". Tímasett beint í framhaldi af viku haustfríinu, sem gerði það að verkum að á meðan aðrir flökkuðu um evrópu í góðum fíling, þá breytti ég nafninu mínu í Bókasafns-Pésa. Tímarnir í þessu fagi voru með þeim verri sem ég hef sitið. Dvergvaxinn, mjóróma danadurtur með útstæð fiskaaugu sem talaði þessa líka fínustu Danglish, kenndi tímana. Hann var einn af þessum sem lækka alltaf róminn í lok setningar svo orðin breytast í hvísl og enda bara í óskiljanlegu muldri. Enginn heyrði í honum en aldrei sagði neitt neitt...pínu skrítið, nú þegar ég spái í því. Það var semsagt undir hverjum og einum komið að ákveða af hverju seinni hluti setninga hans samanstóð og voru niðurstöður okkar æði misjafnar þegar bækur voru bornar saman i lok tíma. Vonuðum bara að hann hefði vanið sig á það að byrja allar setningar á mikilvægu nótunum....þá mátti hann alveg enda þær í bullinu for all that we cared.

Þessi gæi var semsagt ekkert mikið að hjálpa uppá hvatninguna til að hafa sig í að vakna sjö á morgnana til að ná tímanum sem var þó bara einu sinni í viku. Hann er ekki það sem við mundum kalla kennara af guðs náð. Hann átti það meira að segja til að raunverulega svara spurningu með "blablablabla". Og nú ýki ég ekki einu sinni. Seinasti tími fyrir próf og einhver spyr hvað hann meini nákvæmlega með þvi að hann muni tvinna case-studyin saman prófið. Herra Verner: "Yes, well...for example...uuuuuhhh...blablabla!". Þögn. Fólk horfði bara vandræðalega á hvort annað og enginn vissi almenninlega hvaða orð skildu falla í framhaldi af þessum tímalausu gullkornum. Já, hann náði nýjum hæðum þennan dag, vinur minn hann Verner. Það þarfnast væntanlega ekki frekari úskýringa að í næsta hléi lét ég mig hverfa.

Ég var nokkuð ánægð með mig að ég skildi ná að lesa allan texann fyrir prófið, svona á hlaupum, og meira að segja glósa smá. Svo skoðaði ég gamalt próf og ekkert hræðilegt sem kom mér á óvart þar. Bara nokkuð basic allt saman. Erfiðast er að læra undir próf þar sem manni finnst efnið vera common sense. Ég get það ekki. Hef engan sans fyrir því hvað ég skuli vera að leggja áherslu á og hvað þá læra utanbókar. Það er ekki hægt að læra commonsense hluti utan bókar. Þeir eru common sense.

Allavega, ég var í góðum fíling fyrir þetta próf alla vikuna, búnað lesa jafnt og þétt og alltaf að fatta allt....þangað til í gær, daginn fyrir próf. Þá sé að ég skil þetta allt ósköp vel en ég kann ekki NEITT! Plús að ég hafði verið að lesa alla vikuna án hins minnsta vott af stressi í maganum, sem boðar aldrei gott! Það er nú bara þannig að eftir því sem ég kann meira því stressaðri verð ég og uppteknari að því að fullkomna það sé nú þegar veit, en eftir því sem ég kann minna, því afslappaðri er ég...þarf ekkert a stressa sig á að muna ekki eitthvað sem maður kann hvort eð er ekki. Og í gærkvöldi átta ég mig á því bara hversu óhugnalega afslöppuð ég er. Þá tekur við skyndi kúrs seint í gærkvöldi við að reyna að troða einhverjum punktum inn í hausinn á mér til að hafa eitthvað til að setja niður á blað í prófinu. Hef aldrei verið þekkt fyrir það að læra á næturna svo ég sofnaði kl eitt búin að hrufla niður tíu óskiljanlega-handskrifaðar blaðsíður af minnispunktum, en náði ekki lesa þá yfir, hvað þá læra þá. Svo ég vakna klukkan fimm i nótt, eyturhress til lesa þennan skratta. Geri þar með heiðarlega tilraun að reyna að bjarga því sem bjargað verður. Er svo tilbúin í bússinn klukkan hálf átta, fyrir prófið sem byrjar klukkan níu, því ég var svo ógeðishrædd um vera of sein eða finna ekki stofuna eða eitthvað álíka Sissúlegt sem gæti gerst. Það var búið að vara okkur við því að ef við skildum af einhverjum ástæðum missa af prófinu þá yrði ekki edurtekt fyrr en að ári liðnu...sem er víst ekki í boði fyrir mína. Plús að það gerist víst iðulega fyrir skiptinemana hér að þeir villast einhverstaðar, mæta í vitlausar stofur o.s.frv. Dumbasses!

Er mætt í bygginguna klukktíma fyrir próf, finn stofuna eins og skot og sit þar í makindum mínm að fletta yfir glósurnar mínar. Finnst ég hrikalega góð að hafa flogð svona léttilega í gegnum þetta stofu prósess. Fólk fer fljótlega að tínast inn en enginn stoppar hjá minni stofu. Ég reyni að halda kúlinu, klukkan er nú einusinni bara hálf níu. Það eru kannski sumir með meira vott af heilbrigði heldur en ég og mæta, segjum, korter í?....þau hljóta að farað koma. Ég er ekki ein af þessum skiptinema vitleysingum sem klúðra prófi því þeir ráða ekki við að finna það. Klukkan verður korter í, tíu í og fimm i og þá finnst mér þetta ekki vera orðið sniðugt lengur. Ramba inn stofu í nágrenninu þar sem ég veit að annar hópur er a taka próf en veit líka að ég á ekki að vera þar. Enginn getur sagt mér hvar í andsk. ég eigi að vera og afhverju stofan mín sé tóm. Því ég veit að ég var með rétta stofu! Nú er klukkan orðin níu og ég grenja í gellunni að leyfa mér að sitja prófið í þessari stofu, það sé eini sénsinn fyrir mig. Hún leyfir mér það, en segir að engar tölvur sé lausar svo ég verði að handskrifa prófið, sem er allskostar ekki töff! Ég næ að redda einni tölvu á síðustu stundu nema enginn getur sagt mér hvernig eigi að kveikja á henni! Einhver strákur kemur til bjargar og kveikir á henni....tekur tölvuna svona fimm mínútur að ræsa sig svo ég er að byrja prófið ca. tíu mín eftir öllum öðrum, ennþá að reyna að jafna mig eftir sjokkið að hafa næstum orðið útundan í þessu prófi. Sumsé ljómandi góð leið til að hefja próftöku. Bara svona almennt. Mæli með því.

Fjögurra tíma próf á tölvu. Sko. Ég er af gamla skólanum svo ég vön paper-and-pencil aðferðinni og það á tveimur tímum. Var því temmilega viss um að ég yrði inn og útúr þessari stofu á fyrsta tímanum. Neinei, sat alla fjóra tímana og lamdi á lyklaborðið. Verner, dvergvaxni vinur minn hafði blekkt mig með æfingarprófinu og talið mér trú um allskostar öðrvísi spurningar. Svo ég kom að fjöllum og þurfti að ræsa hægra heilahvelið til virkni og kalla fram smá creativity. Creativity á prófi sem er ekki í "creative writing" kallar sjaldnst á góða hluti. Oh jæja...ég kláraði þetta, seifaði meistarastykkið á þrjár diskettur og skilaði kvikindinu inn.

Veit ekki hvort það voru óheppilegar aðstæðurnar, eða mín takmarkaða geta til að koma frá mér efninu sem olli þessum harmleik,en það skiptir kannski heldur ekki öllu máli. Því nú hef ég tekið mitt fyrsta próf í CBS!

Og hvernig gengur svo skólinn? Þessari spurningu hefur tekist að slaga upp í topp tíu listann yfir leiðninlegustu spurningar allra tima og trónir nú þar á toppnum ásamt fleiri góðum á borð við "Sigurrós? eins og hljómsveitin?", eða "Hvað verðuru svo þegar þú útskrifast?" og svo my all time favourite "Ert'ekki hress??" Eiiins og þú sért eitthvað hressari félagi.

Nýr sími

Fannst rétt að tilkynna um nýtt gemsanúmer hjá mér hér í Danmörku: 0045 50284542

Sigur Rós í mögulega versta viðtali í heimi

Vááááá! Ég las grein á mbl að Sigur Rós hefðu staðið sig hræðilega í viðtali á útvarpsstöð í USA sem væri núna verið að kalla "versta viðtal sögunnar" Já! Ég er ekki frá því. Þetta er SLÆMT!

SNL - Kevin Federline Parenting Tips